Efeze, Turkije

EEN DOORDEWEEKSE AVOND

De avond valt vroeg in. Heel anders dan mijn vorige zonnige bezoek aan de Noordwal 5. Het is herfst en ik heb een uitnodiging om mee te komen eten aan de Noordwal. Een “ offer I can’t refuse” . Met een tomtom kom je overal. Een hele lange provinciale weg. Eindeloos en niets is het zelfde in het schemer donker. Zouden nou al die mensen uit Oostburg deze weg af moeten om in de bewoonde wereld te komen? Wat zoeken mensen daar. Misschien denken ze dat ook wel van mij. Kunnen ze zich niet voorstellen waarom je er niet zou wonen.

Voor mij is de Noordwal vanavond een oase in een zwart gat. Het licht brand en het huis stroomt  vol. Gelukkig zie ik de altijd enthousiaste Petra, ten minste één bekend gezicht. Nieuwsgierig kijk ik om me heen. Een bont gezelschap heeft zich aangemeld. Miranda Reitsma en haar ploeg hebben het goed voor elkaar. Met elkaar aan tafel ontstaat een levendig gesprek.

Bestuurlijke, ambtelijke, gepassioneerde, economische en maatschappelijk betrokken verhalen wisselen elkaar af.

De stemmen vinden elkaar in een gemeenschappelijke conclusie dat Oostburg toe is aan verandering. Dat zaken langzaam teruglopen als het om levendigheid, bedrijvigheid, bevolkingsgroei en draagkracht gaat. Het gaat traag, alles moet zijn tijd hebben. En te weinig, maar ook te veel tijd leidt tot weerstand en onbegrip. Alhoewel Oostburg veel heeft, heeft Oostburg het niet. Er was een kans op een stevige ingreep, waarvan menigeen vindt dat het maar goed is dat dat niet is doorgegaan. De bewoners voelen zich slecht gehoord als blijkt dat hun woning op de tocht staat. Maar er zijn argumenten om iets te doen. Hoe ga je er dan mee om. Laat je het gewoon gebeuren of stuur je op een gewenste ontwikkelrichting?

Er wordt veel gesproken over kansen. Meer bedrijvigheid. Wegnemen van belemmeringen voor ander gebruik van het platteland en vrijkomende gebouwen. Alternatieve toeristische accommodatie. Integreren van de school in de dorpsactiviteiten. Veel ideeën, veel energie. Niemand geeft me nog echt het gevoel te weten waarom dit kansen voor Oostburg zijn. Er moet een basis attractiviteit voor Oostburg zijn wil dit gaan werken.  Misschien het ziekenhuis. Zorgwonen, zorghotel, familie accommodatie.

Die avond vinden we de oplossing niet. Wel heeft iedereen het gevoel dat er ten minste 15 mensen op een ontspannen manier hun gemeenschappelijke leefomgeving in kaart hebben gebracht.

Zomaar in de beginnende herfst, denk ik: welke kant zal dit op gaan. Waarschijnlijk loopt het leven in Oostburg nog vele jaren gewoon door met kleine veranderingen, kleine koerswijzigingen en plusjes en minnen. Het gevoel van veiligheid en geborgenheid van bewoners van nu.

Maar wat nou als het net zo gaat als met Efeze. De beroemde Griekse stad in Turkeije. Eeuwen werd er in deze prachtige stad gewoond. Op de top van zijn roem wel 250.000 mensen. Vele heersers trokken voorbij. Grieken, Alexander de Grote, Romeinen, Christenen en Islamieten. Vele oorlogen en geloven volgden elkaar op. Toch bleef Efeze bestaan omdat het een machtige, plek was in de verbinding tussen Europa en Azië. Tot het moment dat de haven zover is dichtgeslibd dat men er niet meer kan komen. Economisch en strategisch raakt de stad in verval en wordt verlaten. Onder een dikke laag aarde en kilometers van de kust wordt het 10 eeuwen later teruggevonden. En is zijn geschiedenis herleesbaar in de ontwikkelingen op de plek.

Of wat nou als Oostburg zou zijn wat Calvino in “onzichtbare steden” beschrijft in de steden en de herinnering-4 . Een stad waarin alles moet blijven zoals het is, zodat de wijsten diegenen zijn die “Oostburg” uit hun hoofd kennen. Verplicht onbeweeglijk kwijnt een stad weg en wordt ze door de aarde vergeten.

Actief of passief zal Oostburg veranderen. En alleen als mensen betrokken blijven bij de ontwikkeling van hun stad en belang hechten aan zijn welbevinden zal er over een eeuw nog een Oostburg zijn. Dat die mensen er zijn heeft deze avond in elk geval wel bewezen.

Na een lekkere zuurkoolstamp en geënthousiasmeerd door alle goede ideeën stap ik weer in mijn auto en ga naar mijn eigen “Oosburg” dat in Bergen op Zoom ligt.

 

Jovita Dorigo

Voorzitter BNA Kring Zeeland